Облака
Описывая облака,
следует поторопиться —
какая-то доля секунды,
и они уже не такие.
В их привычках
не повторяться
в полутонах, позах, формах и порядке.
Не обремененные памятью ни о чем,
они попросту скользят над фактами.
Никакие из них свидетели чего бы то ни было —
тотчас развеиваются во все стороны.
В сравнении с облаками
жизнь представляется укорененной,
упроченной, чуть ли даже не вечной,
камень и тот
все равно что брат,
на которого можно положиться,
они же — далекие ветреные и двоюродные.
Пусть люди себе побудут, если охота,
а потом по очереди поумирают,
им, облакам, что за дело
до таковых
удивительностей.
По-над всей твоей жизнью
и моей, еще не всей,
плывут величавые, как плыли.
Нет у них зарока вместе с нами сгинуть,
повиделись и только, чтоб уплыть и минуть.
Перевод Асара Эппеля
Chmury
Z opisywaniem chmur
musiałabym się bardzo śpieszyć —
już po ułamku chwili
przestają być te, zaczynają być inne.
Ich właściwością jest
nie powtarzać się nigdy
w kształtach, odcieniach, pozach i układzie.
Nie obciążone pamięcią o niczym,
unoszą się bez trudu nad faktami.
Jacy tam z nich świadkowie czegokolwiek —
natychmiast rozwiewają się na wszystkie strony.
W porównaniu z chmurami
życie wydaje się ugruntowane,
omal że trwałe i prawie że wieczne.
Przy chmurach
nawet kamień wygląda jak brat,
na którym można polegać,
a one, cóż, dalekie i płoche kuzynki.
Niech sobie ludzie będą, jeśli chcą,
a potem po kolei każde z nich umiera,
im, chmurom nic do tego
wszystkiego
bardzo dziwnego.
Nad całym Twoim życiem
i moim, jeszcze nie całym,
paradują w przepychu jak paradowały.
Nie mają obowiązku razem z nami ginąć.
Nie muszą być widziane, żeby płynąć.