Аутотомия
Памяти Халины Посвятовской
В опасности голотурия делится надвое:
одну себя отдает миру,
другою собой убегает.
Внезапно распадается на гибель и спасение,
на штраф и премию, на что было и что будет.
Посреди нее отворяется пропасть,
о двух краях взаимно и мгновенно чуждых.
Смерть на одном, жизнь — на другом краю.
Тут безысходность, там упованье.
Если весы существуют, чаши не шелохнутся.
Если есть справедливость — вот она.
Умереть, раз приходится, но соблюдая меру.
Отродиться сколь нужно из уцелевшей доли.
Умеем делиться, ох, правда, мы тоже.
Но всего лишь на тело и оборвавшийся шепот.
На тело и поэзию.
По одну сторону горло, смех по другую,
легкий, тотчас смолкающий.
Тут весомое сердце, там non omnis moriar,
всего лишь три слова, три перышка взлета.
Нас пропасть не рассекает.
Пропасть нас окружает.
Перевод Асара Эппеля
Autotomia
pamięci Haliny Poświatowskiej
W niebezpieczeństwie strzykwa dzieli się na dwoje:
jedną siebie oddaje na pożarcie światu,
drugą sobą ucieka.
Rozpada się gwałtownie na zgubę i ratunek,
na grzywnę i nagrodę, na co było i będzie.
W połowie ciała strzykwy roztwiera się przepaść
o dwóch natychmiast obcych sobie brzegach.
Na jednym brzegu śmierć, na drugim życie.
Tu rozpacz, tam otucha.
Jeśli istnieje waga, szale się nie chwieją.
Jeśli jest sprawiedliwość, oto ona:
Umrzeć ile konieczne, nie przebrawszy miary.
Odrosnąć ile trzeba z ocalonej reszty.
Potrafimy się dzielić, och prawda, my także.
Ale tylko na ciało i urwany szept.
Na ciało i poezję.
Po jednej stronie gardło, śmiech po drugiej
lekki, szybko milknący.
Tu ciężkie serce, tam non omnis moriar.
trzy tylko słówka jak trzy piórka wzlotu.
Przepaść nas nie przecina.
Przepaść nas otacza.